De belerende buurvrouw
Een vriendelijke maar altijd wat belerende dame uit mijn buurtje liep langs toen ik de auto aan het stofzuigen was. Ik weet niet wat het is met die buurvrouw. Ze kan je nogal belerend en jufferig toespreken. Het helpt niet dat ze vaak een vinger omhoogsteekt als ze tegen me praat.
Ze zag me fanatiek en tevergeefs bezig om al die hondenharen uit de achterbak te krijgen, toen ik die vinger weer omhoog zag gaan. Ik zette me schrap, want ik kon geen kant op. Ik haalde diep adem en daar ging de juf: ‘Godelieve, je moet goed opletten dat je je accu goed oplaadt, hè meisje. Niet alleen maar doorgaan. Ook rust nemen.’
Pffff. Dat toontje is echt irritant, maar het was ook raak wat ze zei. Daarbij kwam nog dat zij niet wist dat ik voor mijn nieuwe boek (ooit komt het af) net had zitten puzzelen op hoe ik dat hele accu-oplaadverhaal bondig en inspirerend zou kunnen verwoorden.
Hier komt-ie alvast: de drie belangrijkste uitdagingen van je accu zijn:
De capaciteit van je accu neemt af. Ook al is ie maximaal opgeladen, da’s gewoon een stuk minder dan voorheen.
Je accu loopt sneller leeg dan vroeger. Al doe je minder, dan nog gaat ie sneller in het oranje.
Je accu laadt veel minder snel op, wat je ook doet. Tja.
De combinatie van deze drie uitdagingen maakt dat je echt een gedegen accubeleid moet hebben. Op elke leeftijd, maar zeker na je 50e. En voor alle dertigers en veertigers die dit lezen: je bent nooit te jong voor een strategisch accubeleid.
Het goede nieuws is dat je, uit welk bouwjaar je ook bent, nog best wat invloed hebt op je accu. Hoe en hoeveel je beweegt, hoe goed je slaapt, wat je voedingspatroon is en hoeveel je ontspant, doet ertoe. Logisch natuurlijk.
Mijn accu is van bouwjaar 1973 en ik ben me er heel bewust van dat ik geen nieuwe kan aanschaffen. De belerende buurvrouw had een punt. Ik besloot naar haar te luisteren en de daad bij het woord te voegen.
Na het stofzuigen van de auto ben ik niet, zoals ik had gepland, doorgerend naar de snoeischaar om de groeistuip van de klimop in te dammen, maar ben ik zonder telefoon op mijn bankje gaan zitten en heb ik 10 minuten naar de tuin zitten kijken in plaats van erin te werken.
Gewoon niets gedaan. Nou ja, noem dat maar niets. Het was voor mij een superchargermomentje.
Interessante kost toch, die accu’s van ons?
Ook voor je werkplezier maakt het nogal wat uit hoe je met die accu omgaat. Zeker na je 50e kun je niet eindeloos blijven doen alsof je energie vanzelf weer wordt aangevuld.
Een goed accubeleid betekent dus soms ook dat je op tijd stopt, minder doet of gewoon tien minuten naar de tuin kijkt. Minder doen voor méér plezier in je werk. In je hele leven toch eigenlijk?
